Wszystkie utwory zostały nagrane na sprzęcie Teac w Norwegii w latach 1983 – 1984. Autorem, lub współautorem kompozycji jest sam Jenssen i jest to pierwsze oficjalne wydawnictwo muzyczne Norwega.

„E-Man” tracklista:

A1: The Difference
A2: De Du Da Da Di
A3: Upland I
A4: Visjoner
A5: Upland II
A6: Great Nations
A7: Hosono
B1: Jeg Er Moderne
B2: Upland III
B3: Nibsy the Newsboy
B4: Heaven & Hell
B5: The Mission
B6: Upland IV
B7: De Du Da Da Di (Original)

Mimo iż w nagrywając płytę wykorzystali utwory Broniewskiego czy Gajcego, to podkreślają, iż zdecydowanie nie chcą się łączyć z nurtem rocka historycznego. Świadomi dramatycznych, wojennych doświadczeń wielu Polaków, twierdzą, że zamiast ciągle je rozpamiętywać i rozliczać tragiczną przeszłość — powinniśmy myśleć o przyszłości.

Większość utworów na „Kalamburach” to premierowe kompozycje, a zamieszczenie kilku starszych kawałków w nowych wersjach pozwoliło „ocalić je od zapomnienia” i zebrać razem fajne piosenki, które porozrzucane były na niezależnych składankach i kompilacjach.

Na płycie znalazła się także jedna piosenka, do której tekst napisał Radek Łukaszewicz, lider i założyciel Pustek. Utwór zatytułowany „Nieodwaga” wyraża lęki współczesnego człowieka, żyjącego w okresie pokoju i względnego dobrobytu, gdzie nie musi bać się głodu i wojny, utraty wolności i niepodległości, jednocześnie żyjącego w czasach gdzie odwaga potaniała.

Zespół z  poezją związany był od samego początku – występując na imprezach poetyckich, ilustrując muzyką festiwale literackie, komponując dla teatru czy słuchowisk radiowych. Nagranie takiej płyty jak „Kalambury” było więc kwestią czasu. Przystępując do nagrywania mieli już w repertuarze trochę piosenek, w których grali muzykę do poezji, po za tym okazało się, że posiadali też wiele muzycznych pomysłów, które nigdy nie zamieniły się w piosenki jedynie dlatego, że brakowało do nich tekstu.

Utwór „Kalambury” do wiersza Władysława Broniewskiego, który dotąd istniał jako nagranie z próby nagrany został ponownie, ze zmienioną aranżacją. Basia jeszcze raz zaśpiewała „Jakżesz ja się uspokoję” do wiersza Stanisława Wyspiańskiego. Inne starsze kawałki zmiksowali na nowo, aby pokazywały stan zespołu Pustki w chwili obecnej i tworzyły spójny album. Okazało się, że nie brakuje im też świeżych pomysłów, dzięki czemu szybko powstały zupełnie nowe kompozycje. Utwory takie jak „Trawa” czy „Notes” to kawałki, które napisali jako ostatnie przed wejściem do studia.

„Kalambury” to specjalny prezent dla fanów, który podsumowuje w jakiś sposób dziesięcioletnią działalność a jednocześnie pokazuje najnowsze oblicze Pustek.

W skład Pustek wchodzą:

Radek Łukasiewicz – gitary, śpiew
Grzegorz Śluz – perkusja
Barbara Wrońska – śpiew, instr. klawiszowe
Szymon Tarkowski – bas

Massive Attack, fot. Petr Klapper (petrklapper.com)

Mój wybór padł na Pragę. Nie tylko ze względu na magię tego miejsca i czysty sentyment, jakim je darzę. Nie lada gratką tego występu była jego lokalizacja w przepięknej sali Lucerna, która gwarantowała względnie kameralny nastrój wieczoru. Mając w pamięci koncert na dużej, festiwalowej przestrzeni, byłem ciekaw, jak Massive Attack wystąpią w miejscu będącym w stanie pomieścić zaledwie 2000 osób. Kolejnym faktem przemawiającym na korzyść Pragi jest niewątpliwie moment, w którym Massive Attack zawitało do stolicy Czech. Nie był to początek trasy, więc bristolska maszyna koncertowa zdołała się już rozkręcić (zespołowi towarzyszyły drobne problemy techniczne w trakcie pierwszych występów), ani jej koniec, kiedy cały skład może być już nieco przemęczony. Można by jeszcze długo tak dywagować, ale najważniejsze, że trafiłem na ten koncert i że mogę teraz podzielić się z Wami wrażeniami na ten temat.

Miłym bonusem do występów Massive Attack w trakcie obecnej trasy jest support i gościnny udział Martiny Topley-Bird. To zaskakujące, że musieliśmy czekać tak długo na współpracę tych dwóch trip-hopowych tuzów. Krótkie, bo półgodzinne otwarcie w wykonaniu Martiny i towarzyszącego jej Fergusa Gerranda w stroju ninja, doprowadziło niemal do zatracenie resztek mojego obiektywizmu przy ocenianiu tej wokalistki. Martina dała się poznać jako ciepła i czarująca osoba, zaś jej wokal na żywo prezentuje się wyśmienicie. Niestety, jej pomysł na występy jest (przynajmniej dla mnie) zbyt oszczędny. Do wykonania utworów z ostatniej płyty przydałby się cały komplet muzyków, a tak wszystko spoczęło na barkach rzeczonej dwójki. Mimo, że czuję pewien niedosyt tak skromnymi aranżacjami i brakiem „Black Steel” (obecnego w ostatnich setlistach), to nie mogę nie wspomnieć o kilku momentach, które zrobiły na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Pierwszym z nich było nastrojowe wykonanie ballady „Sandpaper Kisses” i towarzyszące mu zaklinanie publiczności grzechotką. Równie ciekawie prezentował się kolejny utwór z „Quixotic”: „Ilya”, do którego podkład stanowił zapętlony na żywo wokal Martiny. Wreszcie ostatnia prosta w postaci odmienionego „Poison” i mocnego, gitarowego „Too Tough to Die” zdołała nieco rozruszać zgromadzoną publiczność.

Chwilę później na scenę wkroczyli keybordzista John Baggott oraz nowy narybek w postaci perkusisty Juliena Browna, aby zagrać świetny opener, jakim jest instrumentalna wersja „Bulletproof Love” (na całe szczęście o niebo lepsza od tej znanej z epki „Splitting the Atom”), który przeszła w „Heartcliff Star” z 3D i Daddy’m G za mikrofonami. Wystarczy rzucić okiem na setlistę, aby zauważyć, że drugi rok z rzędu panowie grają va banque i decydują się na spore zagęszczenie premierowych kompozycji. Z poprzedniej trasy ostały się „16 Seeter” w nowej, drapieżnej aranżacji oraz „Red Light”, również odmieniona, akurat ze szkodą dla tej kompozycji. Jest jeszcze „Marakesh”, ale z poprzednią wersją łączy ją jedynie tytuł. Piosenka wykonywana przez Roberta del Naję zyskała zupełnie inne oblicze i została wybrana jako majestatyczne zamknięcie pierwszego bisu. Stricte premierowe utwory wypadają słabiej niż te prezentowane w 2008 roku, ale stanowią obietnicę dobrego albumu.

Najistotniejszą odmianą jest zmiana wokalistek. Martina Topley-Bird dosyć często przewijała się przez scenę, prezentując nowe utwory, jednak to „Teardrop” w jej wykonaniu zebrał niebywały aplauz. Nie zawaham się napisać, że piosenka ta zyskała dzięki niej zupełnie inną jakość, a nowa aranżacja (przywodząca na myśl „Black Milk”) sprawiła, że był to najbardziej wzruszający moment wieczoru. Z kolei za materiał z „Blue Lines” odpowiedzialna była Deborah Miller. Wywiązała się ze swojego zadania z nawiązką, dając dowód na ponadczasowość „Safe from Harm” i „Unfinished Sympathy”. Kolejną przyjemną niespodzianką był powrót do setlisty „100th Window”. „Future Proof” okazał się prawdziwym highlightem tego zestawu, a środkowa partia instrumentalna, w której następuje totalny chaos wprost zwalała z nóg.

Jeśli nie liczyć odświeżonych aranżacji (wydłużenie czasu trwania niektórych utworów wprowadzało w prawdziwy trans), to reszta pozostaje niezmienna. Massive Attack to już instytucja, która w trakcie poprzednich tras pozostawiła peleton elektronicznych formacji daleko w tyle. Po raz kolejny mieliśmy okazję przyglądać się profesjonalnym wizualizacjom na diodach LED wzbogacających oprawę wieczoru. Nieustannie zachwyca również silna reprezentacja utworów z kultowego „Mezzanine”. Linie basu i gitary elektrycznej stapiały się w jedną całość, nadając znanym i lubianym kompozycjom jeszcze większego pazura. Nie można przyczepić się również do nagłośnienia: czyste i jednocześnie mocne brzmienie nie wykluczały się z dobrym miejscem blisko sceny. Koncert perfekcyjny? Nie chciałbym szarżować określeniami tego typu, ale z pewnością absolutny faworyt w rankingu na najlepszy występ, jaki widziałem w tym roku.

„Jaki jest twój werdykt?” – to pytanie pojawia się w trakcie wizualizacji do „Inertia Creeps”. Nie mam żadnego problemu z odpowiedzią na to pytanie. Massive Attack stanowią klasę samą dla siebie. Wciąż zaskakują i zachwycają. Oby tylko tak dobra dyspozycja przełożyła się na album na miarę ich koncertowej formy.

Rafał Maćkowski

fot. Petr Klapper / petrklapper.com

Setlisty:
Martina Topley-Bird
Sweet Thing
Phoenix
Sandpaper Kisses
Baby Blue
Da Da Da Da
Intro
Lying
Ilya
Snowman
Poison
Too Tough To Die

Massive Attack
Bulletrpoof Love (instrumental)
Heartcliff Star
Babel
16 Seeter
Risingson
Red Light
Future Proof
Teardrop
Psyche
Mezzanine
Angel
Safe from Harm
Inertia Creeps

Splitting the Atom
Unfinished Sympathy
Marakesh

Karmacoma

Ich dyskografie obejmują dziesiątki singli, remiksów i EP-ek, a autorskie albumy, jak rzadko które z elektronicznej półki, zbierają niezwykle pozytywne recenzje. „Midnight Request Line” i „Night” to dubstepowe hymny, nie można też zapominać o wspaniałym „In for the Kill” – remix utworu jaki Skream wyprodukował dla La Roux dotarł do 2 mejsca Uk Singles Charts.

Poza gwiazdami tej nocy wystapią:  Essence, Dia oraz na fontannie: Acid, Screwball i Gruesome.
Serdecznie zapraszamy -Illegalbreaks.

Bilety dostępne są  w sieci Ticketpro – internet, salony EMPiK, Media Markt, Saturn … w całej Polsce oraz w klubie w dniu imprezy.

cena: 30zł przedsprzedaż/ w dniu imprezy: karta 30zł / pozostali  35zł do 24:00 / 45zł po 24:00

Jego koncerty to żywiołowa żonglerka słowem połączona z występem zespołu czerpiącego zarówno z klasycznego jazzu, funku, soulu i klimatu lat 70., jak i modernistycznego rocka lub electro. Wszystkie trzy albumy wydane do tej pory we Francji siały mocne zamieszanie na tamtejszej hip-hopowej scenie, skutecznie łącząc amerykański flow z typowo francuskimi podkładami.

BIO:

Beat Assailant to najprawdziwszy artysta, w literalnym znaczeniu tego słowa. Wybierając wieczną tradycję Afriki Bambaaty i DJ Kool Herca, udowadnia, że rymowanie nie może być jedynie receptą na osiągnięcie popularności lub nakarmienie swego konta. On zawsze odświeża swoje inspiracje i czerpie przyjemność z pracy jedynie w momencie podejmowania artystycznego ryzyka. Najnowszy, trzeci już, album w jego dyskografii po raz kolejny to potwierdza.

Wszystko zaczęło się w 2001 roku, kiedy to pochodzący z Atlanty Beat Assailant spotkał producenta Danny’ego Wilda na swych francuskich wakacjach. Po zaledwie kilku miesiącach nagrali wspólnie pierwszy album – „Hard Twelve”. To świeże i spontaniczne nagranie powstało jedynie na bazie mikrofonu i kilku prostych sampli. Wypuszczone na światło dzienne w 2005 roku zdobyło uznanie krytyki oraz słuchaczy z otwartymi umysłami głównie za idealne połączenie amerykańskiego rapu z francuskim brzmieniem, czerpiącym bardziej z electro czy jazzu niż czystego hip-hopu.

Drugie wydawnictwo Beat Assailant datowane jest na rok 2008. W przypadku „Imperial Pressure” odszedł on jednak całkowicie od poprzedniej konwencji i nagrał album praktycznie bez użycia maszyn. To artystyczne wyzwanie opłaciło się, dzięki czemu ze swoim dziesięcioosobowym składem zagrał praktycznie na każdej możliwej francuskiej scenie (ponad 300 koncertów!). Jak sam mówi, te występy to już dużo więcej niż hip-hop:

- Bardzo dużo się nauczyłem współpracując z całym zespołem. Graliśmy funk, jazz, soul, wszystko w duchu lat 70.

To pozwoliło mi przenieść rap w nieco bardziej melodyczną i elastyczną stronę. Nauczyłem się używać rymów tak jak perkusji. W big bandzie musisz znaleźć swoje miejsce, ponieważ muzycy zawsze są skłonni do improwizacji. Zatrzymałem tę konwencję, ale wciąż chciałem zaskakiwać ludzi. Dlatego stworzyłem nieco inny vibe, trochę bardziej futurystyczny, bardziej przestrzenny.

Chciałem zostawić  całe lata 70. za sobą po to, by nowy album był  bardziej electro-rockowy. Po nowe pomysły spojrzałem właśnie w tym kierunku i kawałek „Space Ship”  idealnie to udowadnia.

Potwierdza to jego producent: Pierwszy album był w 100% zaprogramowany, drugi był sesją na żywo, trzeci natomiast to idealny balans pomiędzy beatboxem i akustycznym dźwiękiem. To idealnie koresponduje z życzeniami Beat Assailant, w których wyłożył mi cały koncept na przestrzeń i słowa.

W nagraniach gościnnie udział wzieli między innymi: Stealpot, Krojc (Lao Che), Spięty (Lao Che), Weronika Grozdew-Kołacińska (Village Kollektiv), Blady Kris, Michał Czachowski (Indialusia) Rafał Gańko i Adam Kłosiński (m.in.Kochankowie Gwiezdnych Przestrzeni, Village Kollektiv), Tomek Osiecki, Magdalena Sobczak-Kotnarowska (Kapela ze Wsi Warszawa) i inni.

Premiera, która początkowo przewidziana była na 9 listopada, została z powodu problemów technicznych przesunięta na 16 listopada 2009.

Tracklista:
1. Cisza
2. 4th Dimension
3. Penetralia
4. Zabierz mnie
5. Outside Consciousness
6. The Womb of Nature
7. lizarB
8. Continuum
9. Endless Aeons
10. Tree of Conscience
11. Znikam
12. The Last Day Before
13. Hope(less)

Płytę można przesłuchać na MySpace Praczasa .

Roisin Murphy – New Single November 2, 2009!

Róisín Murphy | MySpace Video

DJ Format (Genuine Rec/UK)
DJ Benito
Ojciec Karol

oraz

Jarek Kulik (kongi)

DJ FORMAT, brytyjski funkowo hip-hopowy producent i DJ, wyrastając na diecie serwowanej przez takich luminarzy jak Main Source czy A Tribe Called Quest, powoli dążył do stworzenia własnego stylu ”cut-n-paste” co w wolnym tłumaczeniu znaczy mniej więcej „rżnij i klajstruj”. W tym stylu powstał też ukochany przez wielu singiel „English Lessons”…”Chciałem zrobić numer wykorzystując szybkie breaki, które uwielbiam. Nie miałem jednak dla niego tytułu – to był tylko taki maleńki utworek – więc bawiąc się w słowny kalambur nazwałem go „English Lessons”. Bynajmniej nie chodziło mi o to, że jest on tak dobry, że zasługuje na porównywanie z numerami DJ Shadow’a „Lesson 4” czy serią „Lekcji” zrobioną przez Double Dee i Steinski’ego….Nie chciałem wpraszać się do elitarnego grona. Jestem Anglikiem, a to miała być moja lekcja, której nikt nawet nie zauważy – ale jak się okazało większość ludzi przyjęła go bardzo entuzjastycznie! ” Od tego momentu Format zaistniał na scenie funky breaks.

Pod koniec 1999r. rozpoczęły się negocjacje z ludźmi  z wydawnictwa PIAS, których Format znał od czasu gdy wspomagał  Jurassic 5 na ich pierwszej trasie po Wyspach. Okazało się, że w planach wytwórni jest otworzenie pododziału -  nazwanego Genuine – z którym Format podpisał kontrakt i w którym wydaje do dziś.

Pracując nad pierwszym albumem, Format został osobiście zaproszony przez DJ Shadowa do zagrania przed jego występami w Londynie i Bristolu.

W 2003 ukazuje się dabiutancki album „Music For The Mature B-Boy” pełen funkowego poczucia chumoru i breakowej energii. Zuchwałe, brudne funkowe brzmienia łączące hip hop z mocno wyeksponowanym breakiem, zadowalające każdego fana funk’a czy soulu. Na płycie można usłyszeć głosy Jurassic 5 – Chali 2na i Akil, Kanadyjczyka Abdominala oraz kilku miejscowych MC. Już pierwszy singiel „Ill Culinary Behaviour” zyskał najwyższe uznanie i świetne recenzje wśród trudnej-do-zadowolenia hip-hopowej publiczności. „Płyta miała być wesoła, robienie jej było świetną zabawą. Nie chciałem być poważny przez cały czas”. “Music For The…” zaowocowała wspólną europiejska trasą z Jurassic 5 oraz występami w USA       i Australii.

Z drugim albumem  DJ Format wspina się jeszcze wyżej. “ If You Can’t Join ‘Em… Beat ‘Em”- jest produkcją oparta na pociętych i zapętlonych, wygrzebanych z trudno dostępnych półek rarytasach. Jak Tarantino breaków, Format poszukuje zaginionych muzycznych perełek, wydobywając z nich to co najlepsze i łącząc je w spójną całość tworząc Future Funky Breakbeat Hip Hop !

Od ostatniego występu DJ Formata w Polsce upłynął rok. Format w tym czasie zdążył powołać do życia nowy projekt: The Simonsound oraz nagrać wspólnie z The Soulsavers Soundsystem rokowy mikstape „Kings of Rock”. Wydał tez kilka singli m.in. świetnie przyjęte covery mistrza Jamesa Browna „Stealin James Pt 1 & 2” oraz remiksy dla funkowej grupy Speedometer „No Man Worries” oraz „The Real Time” wydane nakładem oficyny Freestyle.

Więcej info:

www.myspace.com/djformatmyspace
www.thesimonsound.com
www.myspace.com/thesimonsound

Pierwsze wydawnictwa już się ukazały. „Nie spodziewaliśmy się takiego obrotu sprawy. Myśleliśmy na początku, że nikt nie będzie chciał tego słuchać, zrobiliśmy to głównie dla siebie. Po pierwszych trzech dniach musieliśmy się jednak pożegnać z naszym dotychczasowym serwerem z powodu przeciążenia, ale już wszystko jest ok, mamy nowe miejsce gdzie składujemy amunicję”.

Do tej pory ukazały się SP i EP zgorzeleckiego zespołu Jabbadub, który znany jest już z takich wydawnictw jak Dub Va.Version (wydana przez magazyn LAIF) czy Dub Out Of Poland 3. Zainteresowanych zapraszamy do zapoznania się ze stroną www.paproota.org .

21 listopada

DUBATEERS / Londyn / UK

Założony w 2005 roku w podlondyńskim Southend-on-sea Dubateers to heavy dubowy soundsystem oraz kolektyw producencki, który szturmem wdarł się na brytyjska scene Dub świetnymi wydawnictwami, które poprzez swoje zabójcze linie basu, energetyczne steppersy i świetne wokale stały się anthemami czołowych europejskich i brytyjskich soundsystemów. Inspirowani gigantami sceny takimi jak Jah Shaka, Iration Steppas, Jah Tubbys szybko dobili do pierwszej ligi, gdzie obecnie grają regularnie wspólne sesje rozpowszechniając brzmienia UK Roots. Pracując w swoim własnym jak również należączym do Bush Chemists studio Concious Sounds, ujawniając się producencko w 2006 roku stali się olbrzymim zaskoczeniem brytyjskiej sceny i w krótkim czasie doczekali się aż 17 wydawnictw na 10”. W listopadzie tego roku ukarze się ich pełno grający album „Full Flight”. Oprócz działalności producenckiej w każdy pierwszy piatek miesiąca organizują oni swoją własną impreze pod szyldem „Dub Bunker” na którą zapraszają czołowe brytyjskie soundsystemy oraz wokalistów. Na mikrofonie podczas koncertu w Krakowie pojawi się młody i ogromnie utalentowany  wokalista Charlie P.

http://www.myspace.com/thedubateers

http://www.myspace.com/thedubateers

ROOTS REVIVAL SOUND SYSTEM / Warszawa

Sound system (soundsystem) to grupa DJ-ów i techników współpracujących razem w celu tworzenia muzyki, zwykle jednego gatunku. Soundsystemy spopularyzowane zostały najpierw na Jamajce w środowisku reggae, a następnie wraz z emigrującymi Jamajczykami stały się od lat 70. znane w Wielkiej Brytanii. Popularne dziś znaczenie tego terminu jest wynikiem wpływów jamajskiej kultury soundsystemowej, która z kolei wzięła swoją nazwę od przenośnych systemów nagłaśniających, czyli zestawu wzmacniaczy, głośników, kilometrów kabli i oczywiście płyt. Takim systemem nagłośnieniowym (ciągle rozbudowywanym), jako jedyny w Warszawie może pochwalić się Roots Revival Soundsystem. Blisko 12 tysięcy Watt (!!!) – to wreszcie odpowiednia moc dla muzyki reggae, dub i dla jej wielbicieli, zmęczonych już słabym, a często i zepsutym nagłośnieniem w klubach, na którym zmuszeni są grać selektorzy. Stołeczny Roots Revival to Jaszol i Rootskontrolla – dotychczas członkowie ReggaeStacji oraz Tisztelet Soundu. Pod szyldem Roots Revival Hi Power Soundsystem promują bezkompromisowe basowe brzmienia Jamajki oraz Londynu, wzorem Jah Shaki, Aba Shantiego i Iration Steppas. Podczas imprez powracają do dosłownego znaczenia słowa „dancehall”, czyli imprezy tanecznej, jednocześnie kultywując klasyczny sposób grania imprez „inna King David stylee” – prezentują całe utwory, niejednokrotnie w różnych specjalnie dla nich nagranych wersjach (tak zwanych dubplates), a w dodatku z jednego gramofonu. Nie boją się ciszy – bo to ona buduje nastrój i pozwala odczuwać szaleńcze brzmienie 18 calowych głośników basowych i skwierczących gwizdków wysokotonowych. Na ich imprezach dosłownie można POCZUĆ muzykę. In Bass We Trust ©!

http://www.rootsrevival.org/

http://www.myspace.com/rootsrevivalsound